De kamelentocht
De volgende ochtend stonden er 3 kamelen klaar voor de deur. De derde kameel had geen zadel en liep gewoon mee, wellicht voor de gezelligheid. Mohammed en de kamelenhoeder namen ieder een kameel en wij klommen erop. Nu is het niet makkelijk om op een kameel te blijven zitten zodra deze opstaat of weer naar beneden komt. Je moet je goed vasthouden en hopen dat je niet voor-of achterover kiepert. Mocht je erop blijven zitten, dan is het zitten zelf ook niet echt comfortabel. Je benen bungelen wat, je zit op een houten zadel en je binnen 2 minuten kramp in je bovenbenen. We waren vroeg vertrokken, dus het was een goed excuus om al snel even te stoppen om foto’s te maken. Nu is het licht van de zon nog niet te fel, dus een reportage van de kamelen, de kamelenhoeder en de omgeving kun je het beste nu doen. Enigszins opgelucht vielen we bijna van de kameel af en konden we de benen strekken. “Hoe ver is het nog?”, vroegen we. “Nog een kilometer of 6 a 7” zei Mohammed en na de reportage hebben we al onze spieren nog eens warm gewreven en weer gaan zitten. We liepen door de wadi van Chinguetti heen naar een dorpje verderop.
In de zandduinen thee zetten
Wij dachten dat Chinguetti in de zandduinen lag, maar dit dorpje was werkelijk op en tussen de zandduinen gebouwd, naast een oase. Eenmaal bij het dorpje aangekomen, door de zandduinen heen, liepen we door richting de oase, door het dorpje heen. Je kon goed zien hoe deze mensen woonden en leefden met het zand. De hutten bestonden uit palmbladeren, er was wel water en de geiten stonden in provisorische hokjes, gemaakt van draad en takken. De oase was een soort moestuin-idee, met veel dadelpalmen en, waar het kon, werden groenten verbouwd. Hier en daar waren putten geslagen die tientallen meters diep waren.
We nestelden ons onder een brede en schaduwrijke acaciaboom (die met de grote doornen) en gingen in de schaduw zitten, wachten totdat het heetste van de dag voorbij was. Ook hier weer ideale fotomomenten en tijd voor de thee. Hetzelfde ritueel zoals eerder beschreven, maar dan met een andere achtergrond, waar je echt even voor moest gaan zitten om te beseffen en verwerken waar je nu terecht gekomen was. Na de thee, werd de macaroni tevoorschijn gehaald en gekookt met verse groenten, meegenomen door Mohammed. De thee werd gekookt in een lief theepotje, rijkelijk versierd met emaillen gekleurde stipjes. Sandra vroeg of dat potje ook op ons gasstel zou kunnen, want dat zou voor ons het ultieme souvenir uit Mauretanie kunnen betekenen. Dat kon, we zullen dat later in Nouakchott wel gaan zoeken om een aandenken te hebben aan Mauritanie en het ultieme geluksmoment in de zandduinen van Chinguetti.
In de oase weer op pijn lijden op de kameel
Na een rondje door de palmeraie gemaakt te hebben, was het tijd om terug te lopen. Het stuk met de kameel was weer lastig, spier-technisch gezien, en Ruud besloot dan ook maar om de laatste paar kilometer te voet af te leggen. Een stukje voor Chinguetti was het weer theetijd. Deze keer geen schaduw te bekennen, dus midden op een zandduin werden de houtskooltjes tevoorschijn gehaald en het theepotje op het vuur gezet. Wij waren in de tussentijd naar de hoogste zandduin in de omgeving gelopen om het uitzicht te zien van de wijde omgeving van Chinguetti wat wederom adembenemend was. Juist nu de zon onderging, en de zandduinen in verschillende hoeken ten opzichte van de zon liggen, ontstaat er een kleurenspel van zonnegloed, die de rode kleur van de duinen in allerlei verschillende soorten rood weergeeft. Donkerrood, lichtrood en alles wat daartussen ligt en dat in een onaangetast stukje wereld. Tijd om terug te gaan voordat de thee koud wordt. Toch zonde na alle moeite die gedaan wordt door de maker ervan. Genoten van onze thee en pinda’s die de kamelenhoeder meegenomen had. De zon stond perfect nu voor het ideale plaatje van kamelen tegen een ondergaande zon. Na de fotoshoot teruggekeerd naar Chinguetti. Sandra op een kameel en Ruud te voet. Eenmaal in Chinguetti hebben we afscheid genomen van de kamelenhoeder en hebben we wat gedronken bij een plaatselijk cafeetje. Daar vroegen we aan de ober of hij nog nieuwe toeristen heeft gezien vandaag. We verwachtten namelijk wat oude bekenden uit de Dakhla-groep, de Ieren.
The Irish are in town!
En jawel, hij had 2 motorrijders gezien en wist meteen te vertellen waar ze waren. Daar zijn we nog even langsgegaan en hoorde hun verhalen aan over de tocht over de “weg” van Nouadhibou naar Atar, die zo slecht was dat ze maar over het spoor hebben gereden. Toen de trein kwam wilde Duck (bijnaam) een foto nemen van de wereldberoemde trein. Terwijl hij de camera wilde pakken, al rijdend, besefte hij dat hij op het spoor reed en de trein recht op hem af kwam. Kwestie van het niet gewend zijn om over spoorlijnen te rijden. Toen hij eenmaal net op tijd klaar stond met zijn camera in de aanslag heeft hij een foto kunnen maken van de stofwolk. Hij heeft eigenlijk nog steeds geen idee hoe de trein eruit ziet. Hij lag met zijn hoofd van het spoor afgedraaid, (vanwege het stof) en dat voor minutenlang. Het enige dat hij heeft kunnen concluderen is dat die trein erg lang was. Onderweg zijn ze in een zandstorm terecht gekomen en hebben vrijwel zonder benzine bij mensen thuis moeten slapen. De volgende dag hebben ze zwarte benzine kunnen krijgen bij spoorwerkers en konden door richting Atar. Ze bleven een dagje in Chinguetti na de lange reis van Noubidoebidoe naar Atar, om daarna terug te rijden naar No-Hatsjoe, hun benaming van Nouakchott. Ze waren net aangekomen en we hebben de ervaringen uitgewisseld. Wellicht zien we ze later nog deze reis.
Schorpioen in de kamer!
Wij gingen met pijn aan ons zitvlak verder naar huis. Een frisse douche en wat simpels gekookt en nog wat gekletst over deze dag, toch behoorlijk impressive. Ineens zien we binnen een klein beestje onze kant op lopen. Het was iets te groot voor een mier, dus we keken nog eens goed. Verrek!... da’s een SCHORPIOEN! Een hele kleine weleenswaar, maar het had echt alle kenmerken van de schorpioen. De staart krom omhoog, die kaken en veel poten. Gedver, wat nu? Oppakken en buiten zetten is geen optie. Laten lopen? Maar we moeten dadelijk op diezelfde plek waar dat beestje loopt en in dezelfde kamer slapen... op de grond. Dat wordt dan geen slaap waarschijnlijk. Toch maar besloten om de onderkant van de schoen haar werk te laten doen een nu snel slapen. Op de buik welteverstaan, het zitvlak is te pijnlijk.
