Ankasa, stukje oerbos in Ghana

het strand van BeyinAnkasa regenwoud is (nog) een onontdekt stukje van Ghana. Het toerisme moet hier nog op gang komen. Zo gaat er geen vervoer naar het park, is de accomodatie nog niet echt aanwezig en dien je het eigen eten en water mee te nemen. We vragen de taxi-chauffeur, die naar het volgende dorp rijdt en ons op de betreffende kruising afgooit, om nog ergens te stoppen om inkopen te doen. Hij knikt, wacht tot de taxi vol is en we vertrekken. Na 20 meter stopt hij en zegt dat we hier onze inkopen kunnen doen. We kopen een paar liter water, witte bonen in tomatensaus en een hoop koekjes en we rijden verder naar Ankasa. We worden afgezet bij de kruising en we gaan de laatste 6 kilometer te voet verder. Het is behoorlijk heet en het zweet druipt van ons voorhoofd. Na een kilometer of twee passeert een auto. We steken onze duim op en we kunnen meerijden. Het is “Frenchman”, een oude filmregiseur uit Ivoorkust die woont in het park en er een paar kamers heeft voor bezoekers. Wat een mazzel!

Lees meer: Ankasa, stukje oerbos in Ghana

 

De kust van Ghana en Nzulezu

het strand bij BeyinHet is zondag. Een zondag in Ghana is een absolute rustdag. Het openbare leven ligt plat, mensen gaan naar de kerk en winkels zijn dicht. Behalve die van de Moslims, daar kun je nog wel terecht voor de boodschappen. Die zijn op vrijdags dan weer gesloten. We besluiten om op zondag naar het zuiden van Ghana te vertrekken. Trees, de moeder van Sandra, en Anneke, een vriendin van Trees zullen later deze week aankomen in Accra. We laten de eend geparkeerd staan bij Doris thuis en we wachten op Zybourn, de zoon van Doris, totdat hij terugkomt van de kerk. Doris was eerder die week vanwege een sterfgeval naar Bawku vertrokken en was nog niet terug. Het is ontzettend warm. We waren al rond een uur of zes vanochtend klaarwakker vanwege de hitte. Inmiddels is het bijna 11.00 uur en het enige dat we gedaan hebben is liters water uitzweten, zittend onder een boom in de schaduw.

Lees meer: De kust van Ghana en Nzulezu

 

In Tamale!

met de eend in GhanaVandaag kunnen we de visa ophalen bij de Ghanese ambassade! We willen meteen door richting het zuiden van Burkina Faso, maar we kunnen pas het einde van de ochtend het visum halen. Eerst naar de cultural market van Ouagadougou. Dit is een terrein met een stuk of 50 winkeltjes en workshops, waar lokale artiesten aan het werk zijn met het maken van schilderijen, beeldjes, tassen, doeken etc... en waar je direct de souvenirs kunt kopen. Dit alles zonder hassle en waar de opbrengst direct naar de maker ervan gaat. Na de ochtend daar doorgebracht te hebben, meteen door naar de ambassade. Het visum lag klaar! Nog 3 bladzijden over in Ruud’s paspoort. Een vriendelijk “dank je wel” en direct door naar het hotel. Spullen in de auto en op weg naar het zuiden. Ons doel was Tiébélé, een dorp met rijkelijk beschilderde huizen in de buurt van Po, de grensplaats tussen Burkina Faso en Ghana. We waren redelijk snel bij de afslag naar Tiébélé, en het laatste stukje legden we af over een dirt-road, zo’n 40 kilometer.

Lees meer: In Tamale!

   

Via de olifanten naar Ouagadougou

door het stof in BoromoVoor zaterdag stond een tocht naar de Sindou Peaks op het programma. Wederom een veelbelovend natuurlandschap van grillige bergtoppen en steenformaties dat het vooral heel goed zou doen bij zonsopgang en –ondergang. We besloten onze spullen in te pakken, Banfora achter ons te laten en met het plan om te overnachten in Sindou begonnen we aan de tocht van 50 kilometer. De geasfalteerde weg veranderde echter snel in een hobbelige piste waar de vrachtwagenchauffeurs met 80 km per uur overheen scheurden, ons eendje in een enorme stofwolk achterlatend. Na zo’n 5 km in de stofwolken gehobbeld te hebben vroegen we ons af of we dit 50 kilometer vol konden/wilden houden en of we dit ons eendje aan wilden doen. De afgelopen 6 maanden hadden ons wel geleerd dat het eendje het stofhappen niet zo leuk vond en daarnaast heeft hij, na de meest recente rem-reparatie, ook extra moeite met de enorme hitte (omdat hij luchtgekoeld is, wordt dit alleen maar erger als hij langzaam rijdt) waardoor de remmen flink gaan piepen. Reden genoeg voor ons om deze trip naar Sindou af te lasten en een alternatief te bedenken. We waren ondertussen al halverwege de weg naar Tengréla Lake en besloten hier maar eens een kijkje te gaan nemen en dan te bedenken wat we verder die dag zouden doen.

Lees meer: Via de olifanten naar Ouagadougou

 

Bobo-Dioulasso en Banfora

dyane van de eendenclub BanforaBobo Dioulasso is na Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina, de tweede-grootste stad. Dit zou je echter niet zeggen wanneer je er rondloopt, het heeft meer iets weg van een groot dorp. Zoals in de meeste Afrikaanse dorpen en steden speelt het leven zich vooral af op straat; overal staan mensen spullen te verkopen, te koken of liggen ze onder een boom te slapen en/of te schuilen voor de hitte. De, inmiddels, vertrouwde brommers en scootertjes banen zich een weg tussen de auto’s en vrachtwagens door. Over het algemeen zijn de straten echter niet heel druk en is de weg oversteken, in tegenstelling tot andere grote Afrikaanse steden, niet al te moeilijk.

Lees meer: Bobo-Dioulasso en Banfora

   

Pays Dogon

pays dogonHalverwege de middag komen we aan in Bandiagara, een stoffig stadje dat als beginpunt voor de Pays Dogon gebruikt wordt. De Dogon, een Afrikaanse stam die leeft tegen de kliffen van een falaise (rotswand). In de rotswanden zijn ook nog oude huizen van de Tellem te vinden, een volk dat er niet meer woont. Tegen de kliffen worden allerlei rituelen uitgevoerd, daar de Dogon een eigen geloof heeft, dat oeroud is. Offerplaatsen en fetish zie je in ieder dorp volop terug. Het is een woest gebied, van plateau’s, kliffen en uitgestrekte vlaktes in de Sahel. Het is een van de mooiste en  puurste plekken op de wereld, uitgeroepen tot World Heritage Site door UNESCO en de plek waar de saharaeend nu staat. We lunchen in Bandiagara en kijken wat er gaan doen. Het is mogelijk om vanuit Bandiagara nog verder te komen met de auto, namelijk in Sanga, wat al een Dogon-dorp is. Nu kunnen we echt middenin de actie komen en we gaan direct na de lunch verder. De zijkleppen eraf om de enorme hitte sneller af te kunnen voeren, zeker op dit traject van 45 kilometer lastige piste waar je op sommige stukken stapvoets moet rijden. De remmen beginnen behoorlijk te piepen vanwege het vele stof dat in de trommels gekomen is maar we rijden door een prachtig stukje Afrika, door dorpen met een bouwstijl die nog het meest doet denken aan de Efteling, het volk van Laaf.

Lees meer: Pays Dogon

 

In Mali

bamakoDe hoofdstad van Mali, Bamako, is nog best een moderne stad met veel groen, zelfs nu het al een tijdje het droge seizoen is. In de verschillende wijken, die behoorlijk ver van elkaar af liggen, is van alles te doen. Je vindt er lekkere eettentjes, muziek en af en toe een pleintje met bankjes. Daar tussendoor speelt het Afrikaanse leven zich af met marktjes, handel en veel verkeer, vooral scooters. Dwars door Bamako stroomt dan de Niger, een brede rivier en levensader van de stad. Bamako is wel gebouwd tussen de (niet hele hoge) bergen, waardoor er snel een smoglaag hangt over de stad.
We kunnen het paspoort ophalen vandaag. De taxichauffeur stond keurig op tijd voor de deur en we rijden richting de visumdienst. Een keurig gestempeld paspoort met het mooiste visum tot nu toe erin, lag klaar. Meteen door naar de ambassade van Burkina Faso, om de hoek. Daar konden we nog net voor het weekend het paspoort afgooien en diezelfde middag weer op komen halen. Nadat de paspoorten ingeleverd waren, tezamen met 3 formulieren die nog uitgebreider zijn dan een gemiddeld cv, gaan we nog even de stad in om te internetten. We halen de paspoorten weer op aan het einde van de middag en gaan terug naar het hotel. Wat eten en onze regeldag in het teken van de visumjacht was afgesloten.

Lees meer: In Mali

   

Meer artikelen...

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL