Reisverslag

Hoofdmenu

Foto's / Video's

OPROEP!

De opening van de keuken

de opening van de keuken De volgende ochtend was de dag van de openingsceremonie van de keuken bij het schooltje in Brikama. Baks vertelde ons dat we er rond een uurtje of 13.00 zouden moeten zijn, het feest zou die ochtend vroeg al beginnen. Mooi, dan kunnen wij nog even het zwembad in, relaxen in de zon. Nog even wat eten en om 12.00u zaten we paraat voor vertrek, haren gekamd. Alleen nog geen Baks. Die is onderweg, maar hij moet nog van alles regelen en afgooien onderweg. Uiteindelijk om 13.00u komt hij aan bij het hotel en we bewegen ons richting uitgang. We gaan met het openbaar vervoer naar Brikama, een kilometer of 30 rijden.
De eend staat nog bij de garge en die gaat Ruud eerst ophalen. Die eend moet er natuurlijk wel bij zijn, als de keuken geopend wordt. Baks en Ruud gaan naar de garage, terwijl de anderen per bus richting Brikama gaan. We verzamelen bij het huis van de tante van Baks.
Baks en Ruud komen aan bij de garage. De eend staat keurig gepoetst voor de deur van de oom van Kebba te glimmen. “Hij is even bidden!”, vertelt 1 van de medewerkers.

Lees meer: De opening van de keuken

Bezoek uit Nederland, met verrassing

baks en sandra wachten Die middag nog even op het strand geweest en is Sandra boodschappen gaan doen om de avond op tweede kerstdag te voorzien van hapjes en Ruud is met Baks naar Brikama gereden, om wat zaken voor de keuken te regelen, met de taxi van zijn broer, Lamin. Omdat een taxi van en naar het vliegveld enorm prijzig is, heeft Baks de auto van Lamin geregeld, een geel-groene Mercedes-taxi. Ruud moest rijden, want met chauffeur erbij zouden we niet in de taxi mogen. We zouden op deze manier met z’n 5-en in de taxi kunnen, dus probleem opgelost! Hoewel het na 10.000 kilometer met de eend even wennen was in de Mercedes, ging het vrij makkelijk. Je hoeft niet te stoppen bij politiecheckpoints, denkende dat het een gewone Gambiaan is die achter het stuur zit. De voorbijgangers die wel zien dat Ruud achter het stuur zit, beginnen te wijzen en te lachen. Een blanke achter het stuur! En Baks ernaast! Dat is vast de chauffeur die niet goed gereden heeft volgens de blanke ofzo… Een ware attractie dus. Het werd tijd om naar het vliegveld te gaan. In de taxi en naar de aankomsthal. Keurig op tijd (de vertraging van het vliegtuig meegerekend) stonden we bij de exit-gate. Kebba is jarenlang hoofdofficier geweest op het vliegveld, dus die kon wel regelen dat het “allemaal wat sneller zou gaan”. Hij had al gebeld met vrienden in uniform op het vliegveld die ons al tegemoet kwamen om de namen door te geven. Baks rende er nog snel achteraan, wellicht om de prijs voor deze service af te spreken. Later bleek dat hij iets heel anders had moeten regelen (even onthouden).

Lees meer: Bezoek uit Nederland, met verrassing

Kerst in Gambia

kerst in gambia De volgende dag was een dag om eens op pad te gaan met de kinderen en te genieten van Eerste Kerstdag. We nemen ze mee naar Abuko, een natuurpark midden in de stad. Het is vrij groot en na een paar honderd meter lopen waan je je in de jungle, met alle wilde dieren erbij. De kleinsten kregen hun mooiste kleren aan en we vertrokken met het busje richting het park. De entrée was voor ons meer dan de entrée van de 8 andere Gambianen tezamen. Onderweg nog wat brood en water ingeslagen en we gingen het park in. Zelfs voor Lamin van 26 jaar oud was het de eerste keer dat hij dit bekende park bezocht en ze genoten allemaal, inclusief wijzelf, enorm van de rust en schoonheid van het park. Hoge bomen, lianen, weidse uitzichten en af en toe een aap die wegspringt voor de krokodillen. Dat is ongeveer hoe de wandeing eruit ziet naar het “dieren-weeshuis”. In het midden van het park worden gewonde dieren heengebracht zodat ze met goede verzorging later weer in het wild gezet kunnen worden. Zo kun je apen, hyena’s, schildpadden en een pelikaan van enkele centimeters afstand bewonderen. De kinderen vonden het prachtig toen e een zakje nootjes kochten en deze met de hand aan de wilde loslopende apen konden voeren. Na de lunch daar gegten te hebben keerden we 3 uur later terug naar huis, om de rest van de dag niets meer te doen.

Lees meer: Kerst in Gambia

Leedvermaak tijdens het schilderen

de groene tractor De volgende ochtend gaan we schilderen bij het keukentje dat gesponsord is dankzij de reis van de Saharaeend. Vrienden, familie en tal van andere enthousiaste mensen hebben geld ingezameld voor de bouw van het keukentje met eetzaaltje. Deze is inmiddels zo goed als klaar, er moet alleen nog wat geverfd worden. Een mooie klus voor ons! Gewapend met oude broek, slippers en veel water vertrekken we naar Brikama, bij de Nursery School (soort kleuterschool) en gaan snel aan het werk. De bankjes moeten wit geverfd worden en Baks had gezorgd voor voldoende verf. Inmiddels was het zo’n 12.00u toen we begonnen, het heetst van de dag, en binnen een kwarier lagen we te puffen op de pas geverfde bankjes. Oei, werken zijn we kennelijk niet meer gewend, laat staan in deze verzwengende hitte. Maar onze vallende zweetdruppeltjes afvegende en er snel overheen vervende zagen we wel wat resultaat ontstaan. De aannemer was bezig met de finishing touch, de dekvloer binnen, zodat we snel binnen verder konden schilderen, uit de zon. Baks werkte door alsof de zon hem niets deerde en de verf raakte al snel op. Er moet nieuwe gehaald worden! Waar je in Nederland snel naar de dichtstbijzijnde winkel fietst, gaat het in Gambia iets anders. De verf wordt namelijk gehaald daar waar de verf het goedkoopst is. Op zich logisch, echter is de goedkoopste winkel een uur of 2 met de busjes verder, heen en terug. Deze verplicht pauze was voor ons dan niet zo erg en konden we wat bijkomen op het heetst van de dag. Tevens tijd voor Ruud om eens een kapper op te zoeken.

Lees meer: Leedvermaak tijdens het schilderen

Op pad met Sarani

Baks “Baks heeft ook een tent!”, schreef Niek al vanuit Nederland. “Ik heb ook een tent!” zei Baks al in Barra. Baks, tevens een visser, heeft een tent die hij wel eens gebruikt tijdens het nachtvissen om te slapen op het strand. “Mag ik mee komen kamperen?” vroeg hij eerder die dag. “Natuurlijk, leuk man!” riepen we tegelijkertijd. We hadden zijn tent al meegenomen en voor hem opgezet, aan de andere kant van de tractor, uit de buurt van de slangen in het veld, en Baks kwam die avond laat (hij ging nog terug naar het keukentje voor de allerlaatste details) met de rest van zijn spullen naar Kebba, om te kamperen. Dat had hij nog nooit op die manier, vrijwillig, gedaan. Omdat het daar nogal afkoelt ‘s nachts, kwam hij gebroken de volgende ochtend uit de tent, hij had geen deken meegenomen, onder het toezicht van de buurkinderen. Die hadden gehoord dat er naast 2 Nederlanders, nu zelfs een Gambiaan is komen kamperen. Ook dat moesten ze eerst zien om te geloven. Wat stilletjes kwam hij bij ons zitten en vertelde dat deze nacht best zwaar was geweest voor hem vanwege de kou. Na een kop thee werd hij snel weer de oude Baks, vrolijk en opgewekt.

Lees meer: Op pad met Sarani

De eerste dagen in Gambia op bezoek

Kinderen in de eend We werden wakker door de brandende zon in de tent. We zijn terecht gekomen op het platteland ergens tussen Lamin Village en Mandinari, zo’n 20 kilometer landinwaarts in Gambia en een paar kilometer van de Gambia-rivier. In het daglicht zien we de mango-boom staan, het enige schaduwrijke plekje op het terrein. Waar ze gisterenavond al eerder een geschikt plekje voor on en het tentje wilden schoonmaken, besloten we om het tentje naast de groene tractor te laten staan, in de buurt van het huis. We konden, kijkend naar talloze nieuwsgierigkijkende ogen, ook de omgeving eens goed observeren.
Het huis, steen met golfplaten dak, ziet er goed uit. De deur is een gordijn en de ramen worden afgesloten door loszittende kleinere golfplaten. Daarvoor staat de groene tractor van het gezin. De tractor, zoals later bleek, was een kado van een Nederlander uit de buurt van Deurne, die Kebba grote dank verschuldigd was omdat Kebba ooit de man Gambia uit geholpen had nadat zijn paspoort kwijtgeraakt was.

Lees meer: De eerste dagen in Gambia op bezoek

De grens over naar Gambia

de boot bij Barra Toch tijd om door te gaan uit dit paradijsje. Gambia’s calling! Deze afsluiter in Senegal was werkelijk eentje om niet te missen, maar willen nu wel door naar Gambia. Vroeg eruit en de ezel kwam alweer opdraven om ons mee te nemen naar het strandje, 2 kilometer verderop. Tot zover ging alles vlekkeloos, maar het bootje liet deze keer erg lang op zich wachten. 2 Uur in de brandende zon, uiteindelijk onder een boom met harde noten die om de zoveel tijd naar beneden kwamen zeilen. Dit tot groot vermaak van de plaatselijke jeugd, die nonstop 2 uur voor ons gedanst hebben, ruzie met elkaar gemaakt hebben, daarna weer zingen met elkaar totdat het bootje in de verte aankwam. We konden door naar Gambia! De terugtocht door de mangrove ging snel, het werd alweer behoorlijk warm, maar we keken nog een keer om naar de mooie plek, terwijl de vissen weer om ons heen uit het water sprongen.
De auto stond glimmend van het stof op ons te wachten. De ruiten zo goed als het ging weer enigszins doorzichtbaar gemaakt en we konden weg. Bij het eerste politie-checkpoint moesten we uiteraard weer even stoppen om te laten zien dat we Senegal niet onveiliger maakten. Achter ons werd nog een auto stilgezet. Heee!!! Dat zijn Marcel en Barbara, uit Nouadhibou in Noord-Mauritanie en het zanderige brood in Saint Louis! Nu weer tegengekomen in Zuid-Senegal en we besluiten om met z’n vieren naar Gambia te rijden.