Reisverslag

Hoofdmenu

Foto's / Video's

OPROEP!

Van Tambacounda naar Kayes en Bamako

wegwijzer naar kayes “Heb je lekker geschapen?”, vraagt Ruud aan Sandra en hij krijgt direct een stomp in zijn maag van Sandra. Er heeft heel de ochtend een stom schaap recht onder het raam staan blaten en heeft gezorgd dat de uitslaapochtend geen uitslaapochtend werd. Dan maar meteen vroeg eruit en op naar Mali!
We pakken de spullen in, leggen het in de auto, blaten even terug naar het schaap door de tralies van het raam en willen vertrekken. Staat daar Thomas met zijn gitaar in de deuropening om ons vertrek te vergezellen van een chansonnetje. Deze keer staat ie op film en hij was weer goed op dreef. We wisselen adressen uit en we vertrekken. De weg was wederom goed en al snel stonden we aan de grens bij Kidira. Het landschap was “brousse” zoals het noemen. Dit is een droge savanne, veel hoog gras, acacia-bomen en boabab-bomen. Het is immens heet en er wonen weinig mensen.
We merken dat we in de buurt van Kayes komen. Een provinciestadje in Mali, dat bekend is omdat het zich de warmste stad van Afrika mag noemen.

Lees meer: Van Tambacounda naar Kayes en Bamako

Parc Niokolo Koba en Youssou Ndour

panter inNiokolo Koba De volgende ochtend om 6.30 staan we buiten. We gaan mee! Er is nog een verdwaalde toerist gevonden die mee gaat en zo kunnen we de kostn delen van de huur van de 4x4 en benzine. Niokolo Koba is een natuurpark rondom de uitlopers van de rivier de Gambia. In het park, dat zich gedeeltelijk uitstrekt over Guinee, leven olifanten, leeuwen, nijlpaarden, krokodllen, apen, antilopen en tal van vogelsoorten. De eerste twee zijn het lastigst te spotten, waarbij je de leeuw nog het snelste tegen kunt komen als je over de asfaltweg door het park rijdt, waar de leeuw op ligt te slapen. Olifanten zijn in geen jaren meer gezien. Dat geldt tevens voor panters, die dan nog wel in het Guineese gedeelte zouden moeten zitten.
Met z’n zessen, een leuke groep. 2 man nemen plaats achterin de jeep en 4 plus chauffeur voorin en we rijden richting Simenti, het min of meer officiele beginpunt van alle tochten door het park. Omdat 2 Fransen op uitnodiging zijn, hoeft de rest van de groep tevens niets te betalen voor de entree van het park. Dit zou niet zo duur geweest zijn, alleen de verplichte gids en dagtarief voor een auto maakt dat als we dit zelf gedaan zouden hebben, het een dure excursie geweest zou zijn. We zien enkele antilopen en zwijntjes, een paar apen maar verder niets echt spectaculairs en de natuur bestaat uit droge savanne. Leuk, maar na een uurtje wel duidelijk.

Lees meer: Parc Niokolo Koba en Youssou Ndour

Van Kebba naar Tambacounda

op de pont bij georgetown De volgende ochtend is het tijd om te gaan! We nemen afscheid van de familie Bojang en starten de eend, volgeladen en popelend om te gaan. We rijden nog even langs Baks, om nog een paar laatste spullen af te geven en een laatste gedag te zeggen en vertrekken naar Banjul, naar de boot naar Barra. De ferry was gauw gevonden en we stonden voor de poort. Nadat het kaartje gekocht was, namen we plaats in de Gambiaanse rij. Vooraan werden we gezet en toch was de achterste als eerste aan de beurt. Sterk staaltje organisatiekunde in Gambia. We namen dus keurig plaats vooraan in de rij, terwijl de auto’s achter ons zich een weg naar voren baanden. Wij moesten nog even stil blijven staan en konden genieten van het schouwspel van een trechter met auto’s en verhitte chauffeurs. Ook hier werd het geduldige wachten beloond. Er was nog een klein plekje vrij op de boot, helemaal rechtsachter. “Daar past die gekke eend wel”, hoorden we de kapitein zeggen en de inlader werd erop uit gestuurd om ons te halen.

Lees meer: Van Kebba naar Tambacounda

Tandarts,remmen en spugende Malinezen

eend bij grens gambia De volgende ochtend: naar de tandarts! Ook dat was nog een regeldingetje voor in Gambia. Er was voor het vertrek naar Guinee-Bissau een kies tijdelijk gevuld. Er zou een wortelkanaalbehandeling nodig zijn, alleen was de zenuw nog niet aangetast. Tenminste, dat dacht de Zweedse tandarts. Hij heeft de kies toen schoongemaakt, een tijdelijke vulling erin gezet en gezegd dat we na de reis naar het zuiden terug moesten komen. Is het beter: dan een definitieve vulling. Is het nog steeds pijnlijk: dan een wortelkanaalbehandeling. Gelukkig heeft Ruud er gen last meer van gehad, dus fluitend deze keer, ging Ruud op pad. We nemen de busjes terug en komen een 45 minuten later aan bij de tandartspraktijk, Swedent. Aan de vroege kant weleenswaar, we wilden niet te laat zijn. Het duurde even voordat Ruud aan de beurt was.

Lees meer: Tandarts,remmen en spugende Malinezen

Remproblemen in Gambia bij douane

eend op boot Alhaddji is de Gambiaanse mede-eigenaar van “The Gunjur Project Lodge” en wilde ons wel naar Kebba brengen de volgende ochtend. We stappen in zijn auto, nadat Sandra de boekenkast van de lodge nog even mocht plunderen, en staan vrij snel daarna op de compound van Kebba en worden van alle kanten besprongen. Het blijft toch een beetje voelen als thuiskomen, al is het ook wel eens afzien. Het eendje staat er gelukkig nog en na een uurtje bijkletsen proberen we het eendje te starten. Het duurde even voordat de benzine van het reservoir naar carburateur was gepompt, maar hij startte! We moeten nog heel wat regelen de komende dagen en gaan direct aan de slag. Eerst de opgestuurde onderdelen halen op het vliegveld, naar de garage, de tandarts en de ambassade van Mali bezoeken. Daar tussendoor een afscheidstournee organiseren als we toevallig langskomen. We bellen Kebba op die op de politie-academy is. Zijn naam hadden we ook op het pakketje laten zetten dat door de ANWB opgestuurd is. Willen we toch even vermelden dat deze service van de ANWB subliem geregeld is. Zodra je buiten Europa met stukken staat en je hebt “werelddekking” als pech-hulp / Wegenwacht, dan worden de benodigde onderdelen (met spoed en gratis) naar het dichtstbijzijnde vliegveld verzonden. De onderdelen zelf dien je uiteraard wel zelf te betalen. Aangezien het met spoed was gedaan, lag het pakketje al een tijdje op ons te wachten, wij zaten op een wit strand op een eiland in de tussentijd.

Lees meer: Remproblemen in Gambia bij douane

Rondje Casamance

museum cap skirring Voordat we zouden vertrekken, wilden we nog even langs de huisarts gaan in Ziguinchor. Sandra had namelijk behoorlijk wat uitslag op haar lichaam en we wilden dat nog even laten controleren. Het werd gelukkig al minder, but you never know! Er was een goeie dokter in de buurt, vanaf 09.00u geopend, waar je op spreekuur kon komen. Om ongeveer 09.00u stonden we aan de deur. De garagedeur. Je diende door de garage te lopen, langs een oude stoffige Renault 5, en vervolgens plaats nemen op krakkemikkige stoeltjes. De bankjes werden door andere wachtenden gebruikt als bed. Om 10.00u kwam de dokter eindelijk binnen. Volgens goed Afrikaans gebruik mochten de mensen die als laatste binnenkwamen als eerste naar binnen. Het spreekuur werd vervolgens geinterpreteerd als een “uur spreektijd per persoon”. Het was inmiddels bijna 12.00u en er leek geen einde aan te komen. “We gaan”, zeiden we, en we liepen via het hotel om de bagage op te halen naar het busstation. Het gaat al een stuk beter, minder jeuk, waarschijnlijk veroorzaakt door de antibiotica-kuur eerder in Georgetown. We gaan naar de zee waar het zoute water wonderen kan doen en mocht het al met al nog niet gaan: dan zoeken we daar wel een dokter.

Lees meer: Rondje Casamance

Terug naar Bissau en Casamance

van bubaque naar bissau We gaan terug naar het vasteland. De veilige boot vertrekt pas zondag en vandaag is het woensdag. We hebben de locals gevraagd wat we het beste kunnen doen. Wachten of met de kleinere pirogue mee terug? Omdat de zee zeer kalm is nu, is de kleinere pirogue veilig genoeg. We laten de definitieve beslissing wel pas vallen zodra we de pirogue gaan zien. Zeker na het Titanic-verhaal van de dag ervoor.
We lopen naar de pier, om 10.30u. Volgens de hoteleigenaar vertrekt de boot om 11.00u. Hij was de dag ervoor speciaal gaan vragen hoe laat de boot zou vertrekken. We wilden de boot niet missen, ondanks de fantastische sfeer op het eiland, omdat het eendje in Gambia begon te roepen. Om klokslag 10.31u staan we op de pier en zien dat er een bootje bijgekomen is. “Hoe laat gaat de boot?”, vroegen we aan de persoon die het meeste op de kapitein lijkt. “Ach ja, om 12.00u, 13.00u maar het kan ook 14.00u worden”, antwoordde hij. “Je kunt het beste daar onder de boom gaan zitten”, voegde hij eraan toe. Zo gezegd zo gedaan. We nemen plaats op een betonnen muurtje onder een afdakje van een gammel huis. “Ik hoop dat het dak in ieder geval nog blijft zitten vandaag”, zeggen we tegen elkaar en kijken wantrouwend naar boven.